Kabała. Zarys encyklopedyczny

Encyklopedyczne opracowanie kabały, nieortodoksyjnego nurtu judaizmu, którego współczesna postać ukształtowała się pod koniec średniowiecza i przez długi czas współistniała z tradycyjnym kultem. Jej kanonicznym dziełem jest średniowieczna Księga Zoharu, a najwybitniejszym twórcą Izaak Luria, żyjący w XVI wieku. Kabaliści tworzyli śmiałe, poetyckie wizje i interpretacje Biblii, wyrastające po części z mistycyzmu i neoplatonizmu.

Książka składa się z trzech części: „Teoria”, „Zagadnienia” i „Osoby”. Gershom Scholem omawia w nich istotę doktryny kabalistycznej i przedstawia jej głównych twórców. Kabała jest powszechnie najlepiej znana z obrzeży, po których poruszali się samozwańczy mesjasze, prorocy i przywódcy, tacy jak Sabataj Cwi w XVII wieku czy Jakub Frank w XVIII wieku. Autor umieszcza w kontekście historycznym i objaśnia także popularne hasła kojarzone z pseudokabałą, takie jak dybuk, golem, biała magia, satanizm, masoneria czy chiromancja.

Gershom Scholem (1897–1982) urodził się w Berlinie, w 1923 roku wyemigrował do Palestyny, a od 1933 roku był pierwszym profesorem mistyki żydowskiej na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie, gdzie wykładał do 1965 roku. W 1958 roku otrzymał Nagrodę Izraela w dziedzinie studiów żydowskich. Stał się światowym autorytetem w badaniach nad mistycyzmem żydowskim. Jest autorem między innymi „Mistycyzmu żydowskiego i jego głównych kierunków”, „Kabały i jej symboliki”, „O mistycznej postaci bóstwa” oraz monografii Sabataja Cwi. Przekład: Bogdan Baran.