John, syn Johna

John-Calum Macleod po latach nieobecności wraca na smagane wiatrem wzgórza rodzinnej wyspy, aby zaopiekować się babcią. Powrót nie jest dla niego prostym wejściem do znanego domu. Obawia się, że pozostanie oznacza rezygnację z życia zbudowanego poza wspólnotą oraz ponowne podporządkowanie zasadom, od których próbował się oddalić.

Jego ojciec John jest surowym diakonem. Niepokoją go długie włosy syna, sposób życia i brak gotowości do przyjęcia religijnego zbawienia na warunkach wspólnoty. Obaj mężczyźni posługują się innym językiem wartości, a dawne przemilczenia utrudniają zwykłą rozmowę. Troska miesza się z kontrolą, natomiast przywiązanie do domu z poczuciem uwięzienia.

Opieka nad babcią ponownie splata losy rodziny. John-Calum musi zmierzyć się z pamięcią miejsca, oczekiwaniami sąsiadów i pytaniem, czy można należeć do wspólnoty bez ukrywania własnej tożsamości. Ojciec staje wobec możliwości utraty porządku, który zapewniał mu pewność oraz pozycję.

Powieść koncentruje się na więzach jednocześnie chroniących i ograniczających. Wyspa, religia i rodzina tworzą schronienie, ale wymagają dostosowania się do ról przekazywanych między pokoleniami. John-Calum i jego ojciec przeczuwają, że kruchy układ nie przetrwa bez zmiany. Każdy musi zdecydować, czy bliskość jest możliwa bez podporządkowania drugiej osoby.