Jeżyca

„Jeżyca” to debiutancka powieść Katarzyny Szaulińskiej, łącząca realistyczny obraz życia na wsi z elementami fantastycznymi. Bohaterką jest Anka, która marzy o wyrwaniu się z rodzinnej miejscowości, lecz w niewyjaśnionych okolicznościach oblewa egzamin na politechnikę.

Anka kocha się w Jasiu Wskrzesicielu, wiejskim wypychaczu zwierząt, który jednak ją odrzuca. Jednocześnie, choć czuje do niego wstręt, ulega zalotom Lecha Maciejskiego, zamożnego przedsiębiorcy. Z otępienia wyrywa ją dopiero doświadczenie przemocowej inicjacji seksualnej, po której – zgodnie z przepowiednią babki – zaczyna przemieniać się w zwierzę. Nie w tygrysa ani słonia, lecz w niewielką, pełną sprzeczności jeżycę, czyli samicę jeża: drapieżnika, który każdej nocy zjada ofiary ważące jedną czwartą jego masy, a w obliczu zagrożenia zwija się w nieruchomą kulkę.

Śledząc pragnienia i przemiany bohaterki, powieść stawia pytania o to, czym jest dzikość w ludzkim życiu, gdzie przebiegają granice zaufania i agresji oraz kiedy destrukcja może okazać się siłą twórczą. Autorka posługuje się osobliwymi postaciami, wieloznacznymi obrazami i nieoczywistymi zdarzeniami, a zachowania Anki raz po raz wymykają się oczekiwaniom czytelnika.