Historia Żydów w starożytności. Od Thotmesa do Mahometa

Książka jest podręcznikowym wykładem dziejów Żydów w starożytności, obejmującym ponad dwa tysiące lat. Narracja zaczyna się w czasach, gdy w Kanaanie ukształtowała się niewielka społeczność nazywana Izraelem, a kończy na podbojach arabskich w VII wieku naszej ery. Autorzy omawiają w niej zarówno wydarzenia polityczne, jak i rozwój kultury oraz przemiany religijne zachodzące w świecie żydowskim na przestrzeni stuleci.

Pierwsza część opisuje losy Izraela i Żydów od najdawniejszych czasów do upadku państwa Hasmoneuszy. Druga dotyczy epoki panowania rzymskiego, gdy Żydzi, nie mając już własnego niezależnego państwa, żyli najpierw w państwie klienckim podporządkowanym Rzymowi, a następnie w rzymskiej prowincji. W tej części przedstawiono również zmiany, jakie w społecznościach żydowskich przyniosła chrystianizacja państwa rzymskiego.

Podstawą wykładu jest szeroka baza źródłowa, w tym wyniki nowszych badań archeologicznych. Tam, gdzie pozwala na to stan wiedzy, autorzy opierają się na źródłach pozabiblijnych i zestawiają je z opowieścią biblijną. W wielu przypadkach wskazują, że przekazane w Biblii wersje wydarzeń nie zgadzają się z ustaleniami historyków, dlatego książka różni się od tradycyjnych historii Izraela opartych przede wszystkim na tekście biblijnym.

Z przyjętej metody wynika także tytułowa rama chronologiczna. Dzieje Żydów zostały ujęte na tle świata zewnętrznego, dlatego początek i koniec omawianego okresu wyznaczają postacie spoza tradycji żydowskiej: egipski faraon Totmes III oraz prorok Mahomet.