Historia zaginionej dziewczynki

Czwarty, zamykający tom cyklu neapolitańskiego Eleny Ferrante, opowiadającego o trwającej kilkadziesiąt lat przyjaźni dwóch kobiet. Elenę i Lilę, wychowane na ubogich przedmieściach Neapolu, łączy trudna więź, w której miłość miesza się z niechęcią, zazdrością, dominacją i podległością.

Ich drogi potoczyły się odmiennie. Elena opuściła rodzinne miasto, by studiować w Pizie, została poczytną pisarką, żoną cenionego wykładowcy i matką. Lila została w Neapolu: wyszła za mąż jako szesnastolatka, urodziła syna, po czym porzuciła dostatnie życie u boku męża i podjęła ciężką pracę w fabryce. Z czasem osiągnęła sukces zawodowy, nadal jednak żyje w dzielnicy, w której rządzą nepotyzm, szowinizm i przestępczość.

W ostatniej części bohaterki są już dojrzałymi kobietami. Oddalają się od siebie i ponownie zbliżają, podziwiają się i sobie zazdroszczą, a kolejne życiowe próby zmuszają je do przemyślenia zarówno własnych wyborów, jak i natury łączącej je relacji. Tłem pozostaje Neapol i przemiany społeczne Włoch drugiej połowy XX wieku.

Powieść należy do współczesnej prozy włoskiej i domyka historię rozpoczętą w „Genialnej przyjaciółce”. Przekład: Lucyna Rodziewicz-Doktór.