Historia literatury japońskiej

„Historia literatury japońskiej” Mikołaja Melanowicza, japonisty i tłumacza, to syntetyczny wykład dziejów piśmiennictwa Japonii od starożytności po czasy współczesne. Autor omawia kolejne epoki, najważniejsze gatunki oraz twórców, którzy ukształtowali tę odrębną tradycję literacką.

Wykład zaczyna się od okresów Nara i Heian, słynących z poezji i dworskiej prozy, w tym z „Genji monogatari”, jednej z najstarszych powieści świata. Dalej przedstawione są średniowieczne opowieści wojenne i szkice z epoki Kamakura, a następnie rozwój form teatralnych: nō, kabuki i teatru lalkowego. Osobne miejsce zajmuje okres Edo z literaturą popularną opisującą życie mieszczan, gejsz i samurajów oraz z poezją haiku, której mistrzem był Matsuo Bashō.

Część poświęcona nowoczesności obejmuje powieść, opowiadanie i dramat, a wśród omawianych pisarzy znajdują się Mishima Yukio, nobliści Kawabata Yasunari i Ōe Kenzaburō oraz Murakami Haruki. Książka służy jako podręcznik dla studentów japonistyki i kompendium dla czytelników zainteresowanych kulturą Japonii.