Hippiasz mniejszy Hippiasz większy Ion

Tom łączy trzy dialogi przypisywane wczesnemu okresowi twórczości Platona. W każdym z nich Sokrates rozmawia z kimś przekonanym o własnej wiedzy i za pomocą kolejnych pytań sprawdza znaczenie używanych pojęć. Rozmowy dotyczą prawdy i fałszu, piękna oraz związku poezji z wiedzą. Zamiast wykładu z gotowymi definicjami czytelnik otrzymuje zapis dochodzenia, w którym odpowiedzi rozmówców podlegają próbie.

W „Hippiaszu mniejszym” rozmówcą Sokratesa jest sofista Hippiasz. Punktem wyjścia stają się postacie znane z poematów Homera i pytanie o to, kto mówi prawdę, a kto kłamie. Dyskusja przechodzi od oceny bohaterów do trudniejszej kwestii: czy ten, kto świadomie mówi nieprawdę lub popełnia błąd, musi mieć większą wiedzę niż ktoś, kto myli się nieświadomie. Rozumowanie Sokratesa ujawnia napięcie między sprawnością działania a moralną oceną czynu.

W „Hippiaszu większym” ci sami rozmówcy próbują ustalić, czym jest piękno. Hippiasz podaje przykłady pięknych osób i przedmiotów, a Sokrates pyta o własność, dzięki której można nazwać je pięknymi. Kolejne propozycje są badane pod kątem tego, czy obejmują wszystkie przypadki i czy nie prowadzą do sprzeczności. Dialog pokazuje różnicę między wskazaniem czegoś pięknego a podaniem ogólnej definicji piękna; rozmowa nie kończy się prostym rozstrzygnięciem.

„Ion” przenosi uwagę na poezję Homera i sztukę jej publicznego wykonywania. Tytułowy rapsod uważa się za znawcę poety, którego utwory recytuje i objaśnia. Sokrates pyta, czy jego umiejętność opiera się na wiedzy o sprawach opisanych w eposach, czy na szczególnym natchnieniu. Porównanie rapsoda ze specjalistami w różnych dziedzinach pozwala zbadać granice jego kompetencji. Zestawienie tych trzech rozmów pokazuje charakterystyczną dla dialogu sokratejskiego metodę: pytanie, odpowiedź, sprawdzenie jej konsekwencji i powrót do problemu, który okazał się trudniejszy, niż wydawał się na początku.