Góry. Stan umysłu

Robert Macfarlane przygląda się temu, jak zmieniał się stosunek ludzi do gór. Punktem wyjścia jest pytanie, dlaczego miejsca przez wieki uważane za groźne, nieprzyjazne i budzące lęk stały się celem wypraw, obiektem pasji, a dla wielu także obsesji, dla której gotowi są ryzykować życie. Autor śledzi przemianę wyobraźni, w której góry zaczęły kojarzyć się z wolnością, odwagą i przekraczaniem własnych ograniczeń.

Książka łączy historię kultury z elementami geologii, literatury i filozofii oraz z osobistymi doświadczeniami autora z górskich wędrówek. Kolejne rozdziały dotyczą między innymi kształtowania się wiedzy o skałach i dawnych dziejach Ziemi, poszukiwania strachu jako źródła przeżyć, lodowców, wysokości i widoku ze szczytu, a także wypraw w nieznane, poza granice map.

Osobną część stanowi opowieść o George'u Mallorym i jego trzech wyprawach na Mount Everest, w której autor zastanawia się, co tak silnie przyciągało go do najwyższej góry świata. Książka nie jest przewodnikiem turystycznym, lecz próbą wyjaśnienia, w jaki sposób góry zajęły tak ważne miejsce w ludzkiej wyobraźni.