Gomułkowska rzeczywistość. Łódź w latach 1956–1970

Książka Krzysztofa Lesiakowskiego przedstawia Łódź w latach 1956–1970, czyli w okresie rządów Władysława Gomułki. Jest trzecim tomem pięcioczęściowej serii „Łódź w PRL, PRL w Łodzi”, której autorzy w przystępny sposób opisują kolejne etapy funkcjonowania miasta od 1945 do 1989 roku i popularyzują wiedzę o Łodzi na tle rzeczywistości Polski Ludowej.

Autor omawia różne aspekty życia miasta i jego mieszkańców w gomułkowskich realiach, zwracając uwagę na stałe rozmijanie się potrzeb z możliwościami, zarówno w sferze konsumpcji, jak i inwestycji. Opisuje zmiany zachodzące w czasie tak zwanej odwilży po 1956 roku oraz rozwój administracyjny, społeczny i kulturalny Łodzi.

Osobne miejsce zajmuje charakterystyka lokalnego aparatu partyjno-państwowego i mechanizmów jego działania. Lesiakowski analizuje również relacje świeckiego państwa z Kościołem katolickim, w tym konflikt wokół charakteru obchodów Tysiąclecia Chrztu Polski. Zamknięciem omawianego okresu jest łódzki przebieg wydarzeń marca 1968 roku i protestów studenckich, na których przykładzie autor pokazuje schyłek gomułkowskiego „siermiężnego socjalizmu” w mieście.

Książka pozwala zastanowić się, ile w Łodzi tamtych lat pozostało z dziedzictwa „ziemi obiecanej”, na ile uzasadnione było określenie „czerwona Łódź” i czy z epoki gomułkowskiej przetrwało w historii miasta jakieś godne uwagi dziedzictwo.