Głosy wiatru. Tom 5

Piąta część cyklu „Głosy wiatru” Bogusława Janiczaka, kontynuująca historię Wiktora Derana – człowieka żyjącego na granicy dwóch światów: realnego i niewidzialnego. Bohater nadal zajmuje się wyjaśnianiem zagadek, z którymi nie radzi sobie zwykły rozsądek: spraw zabłąkanych dusz, nawiedzonych miejsc i zjawisk, dla których trudno znaleźć racjonalne wytłumaczenie.

Jak w poprzednich tomach, Wiktorowi towarzyszą pies Orkan oraz znajoma Anna, obdarzona zdolnościami parapsychologicznymi. Każde z tej trójki wnosi do wspólnych poszukiwań coś innego: Wiktor doświadczenie i opanowanie, Anna wrażliwość na to, czego nie widać, a Orkan instynkt, który nieraz pierwszy ostrzega przed niebezpieczeństwem. Kolejne sprawy prowadzą ich w odludne okolice, gdzie granica między codziennością a tym, co nadprzyrodzone, okazuje się wyjątkowo cienka.

Jeden z epizodów rozgrywa się nocą na wąskiej leśnej drodze. Przed samochodem bohaterów pojawia się wysoki mężczyzna idący środkiem jezdni z siekierą na ramieniu. Nie reaguje na światła i nie schodzi na bok, a zawrócić się nie da. Kiedy auto zatrzymuje się tuż za nim i nieznajomy wreszcie się odwraca, okazuje się, że zamiast twarzy ma białą plamę. Chwilę później po obu stronach drogi walą się drzewa, silnik gaśnie, a pasażerów ogarnia zupełna ciemność i cisza, przerywana tylko wyciem psa. Scena ta dobrze oddaje nastrój całego tomu, opartego na stopniowo narastającym napięciu.

Książka łączy elementy powieści sensacyjnej i opowieści niesamowitej. Autor buduje grozę środkami znanymi z klasycznych historii o duchach – nocną scenerią, odludziem, zjawami o niejasnych zamiarach – a zarazem prowadzi wątek dochodzenia, w którym bohaterowie krok po kroku ustalają, co kryje się za niepokojącymi zdarzeniami. Tom przynosi dalszy ciąg losów głównej postaci, dlatego najlepiej czytać go po wcześniejszych częściach cyklu.