Gdybym nie zrobiła z taty astronauty. Tilda. Tom 2

Dziewięcioletnia Tilda od dawna nie widziała ojca. Kiedy dzieci w klasie opowiadają o swoich tatusiach, dziewczynka nie chce pozostać bez równie ciekawej historii. Oświadcza więc, że jej tata jest astronautą. Wymyślona opowieść szybko staje się kłopotliwa: kolega Markus chwali się ojcem policjantem, a Tilda musi przekonać innych, że jej własny ojciec naprawdę podróżuje w kosmos.

Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy dziewczynka dowiaduje się, że w całej Szwecji jest tylko jeden astronauta. Ma świadomość, że powiedziała nieprawdę, i złości się na siebie, lecz nie potrafi od razu wycofać swojego zapewnienia. Zamiast tego szuka pomysłowego sposobu, aby jej słowa mogły stać się prawdą. Im więcej robi, by wybrnąć z sytuacji, tym więcej pytań wywołuje opowieść o nieobecnym tacie.

W tle szkolnego zamieszania pozostaje osobista sprawa Tildy: dziewczynka nie zna dobrze życia ojca, którego nie widziała od długiego czasu. Zastanawia się nawet, czy mógłby być cyrkowcem. Fantazja o astronaucie pomaga jej odpowiedzieć kolegom, ale rodzi też obawę przed ujawnieniem kłamstwa. Druga część przygód Tildy pokazuje, jak jedno zdanie wypowiedziane w klasie uruchamia serię prób podtrzymania wymyślonej historii.