Etyka nikomachejska

Arystoteles podejmuje pytanie o najwyższe dobro, do którego zmierzają ludzkie działania. Określa je jako szczęście rozumiane nie jako chwilowa przyjemność, lecz jako spełnione życie prowadzone zgodnie z rozumem i właściwie ukształtowanym charakterem. Etyka staje się w tym ujęciu praktyczną nauką o wyborach, nawykach i celach.

Filozof analizuje cnoty etyczne, takie jak męstwo, umiarkowanie, hojność i sprawiedliwość. Cnota nie jest wrodzoną cechą ani jednorazowym gestem; powstaje przez powtarzanie dobrych działań. Arystoteles przedstawia zasadę środka, według której właściwa postawa unika zarówno nadmiaru, jak i niedostatku, a jej rozpoznanie zależy od konkretnej sytuacji.

Osobne miejsce zajmują odpowiedzialność, dobrowolność czynów i rola świadomego wyboru. Autor rozważa również cnoty intelektualne, zwłaszcza roztropność, która pomaga zastosować ogólne zasady w praktyce. Rozbudowane księgi poświęca przyjaźni, jej odmianom oraz znaczeniu dla życia jednostki i wspólnoty. Końcowe rozważania dotyczą przyjemności, poznania i życia kontemplacyjnego.

„Etyka nikomachejska” tworzy powiązany obraz człowieka jako istoty rozwijającej się w relacjach i wspólnocie politycznej. Dobre życie wymaga pracy nad charakterem, rozumnego oceniania okoliczności i działania, a nie jedynie wiedzy o moralności.