Dzieci czasu

Ludzkość doprowadziła Ziemię do upadku, a pozostali przy życiu wyruszają między gwiazdy w poszukiwaniu nowego domu. Dysponują jedynie fragmentami wiedzy i map pozostawionych przez wcześniejszą, technologicznie bardziej rozwiniętą epokę. Załoga oraz pasażerowie statku „Gilgamesz” liczą, że odnajdą jedną z planet przygotowanych niegdyś do zasiedlenia przez ludzi. Niepowodzenie oznacza dla nich powolne wyczerpywanie zasobów bez bezpiecznego miejsca docelowego.

Jednym ze śladów dawnego programu terraformowania jest zielony świat pełen lasów i mórz. Nad planetą czuwa pozostałość misji doktor Avrany Kern, badaczki odpowiedzialnej za biologiczny eksperyment. Jej plan zakładał przyspieszenie rozwoju małp za pomocą specjalnego nanowirusa. Katastrofa sprawiła jednak, że przygotowany czynnik oddziałał na inne organizmy, a ewolucja poszła drogą, której twórcy projektu nie przewidzieli.

Na planecie przez kolejne pokolenia rozwija się cywilizacja pająków. Jej przedstawiciele tworzą język, struktury społeczne, wiedzę i technologię, korzystając z możliwości własnego gatunku. Rozwiązują problemy komunikacji, budują wspólnoty, prowadzą badania i mierzą się z konfliktami wynikającymi z religii, władzy oraz nierównego dostępu do informacji. Ich historia nie jest kopią dziejów ludzkości, lecz odrębnym procesem kształtowanym przez biologię i środowisko.

Równolegle mieszkańcy „Gilgamesza” próbują utrzymać statek i społeczeństwo zdolne przetrwać wieloletnią podróż. Kolejne okresy hibernacji rozdzielają ich doświadczenia, a decyzje dowódców wpływają na ludzi budzących się w późniejszych epokach lotu. Brak pewnego celu pogłębia napięcia między potrzebą zachowania porządku, walką o zasoby i nadzieją na osiedlenie się w świecie pozostawionym przez przodków.

Kiedy statek dociera do planety Kern, ludzie widzą w niej ratunek, lecz system strzegący eksperymentu odmawia im prawa do lądowania. Nie wiedzą jeszcze, że świat jest zamieszkany przez inteligentną społeczność, która sama uważa go za swój dom. Obie cywilizacje rozwijały się w izolacji, posługują się odmiennymi sposobami myślenia i mają ograniczone możliwości porozumienia. Dla każdej stawką spotkania jest przetrwanie.

Powieść śledzi długie skale czasu: upadek jednej cywilizacji i narodziny drugiej. Pokazuje ewolucję nie tylko jako zmianę biologiczną, lecz także jako rozwój kultury, techniki i instytucji. Zestawia ludzkie dziedzictwo z rozwiązaniami powstającymi w społeczności pająków, pytając, czy inteligencja musi prowadzić do rywalizacji i czy obcy sposób życia można rozpoznać jako równorzędny.

Zbliżająca się konfrontacja nie sprowadza się do walki o terytorium. Bohaterowie muszą przełamać lęk, pamięć wcześniejszych katastrof i przekonanie, że tylko własny gatunek ma prawo odziedziczyć przygotowany świat. Los nowego Edenu zależy od tego, czy strony potrafią znaleźć wspólny język, zanim ich strategie obrony doprowadzą do zniszczenia jednej z nich.