Dworce

„Dworce” to zbiór krótkich utworów prozatorskich o starzeniu się, pamięci i potrzebie bliskości. Janusz Rudnicki wraca w nich do dzieciństwa, do wspomnień o matce i bracie oraz do miejsc związanych z własnym doświadczeniem: Kędzierzyna-Koźla, Warszawy i Ołomuńca. Obok osobistych powrotów pojawiają się ludzie łatwo pomijani przez otoczenie, próbujący zachować kontakt z innymi w sytuacjach biedy, choroby, straty lub samotności.

Tytułowe dworce należą do wielu przestrzeni, przez które prowadzi książka. Są w niej również podwórka, balkony, szpitale i wagony kolejowe. Te miejsca gromadzą ślady spotkań, gestów i słów, które łatwo znikają z pamięci. Powodzie, podróże i pozornie drobne zdarzenia codzienności stają się okazją do przyjrzenia się temu, jak ludzie reagują na kruchość własnego ciała i na odchodzenie bliskich. W opowieściach pojawiają się zarówno przedmioty zwyczajne, jak robot odkurzający, jak i obrazy trudne do zapomnienia, związane ze śmiercią zwierzęcia czy szpitalnym doświadczeniem.

Autor zestawia sytuacje bolesne z groteską i humorem. Śmieszność nie usuwa tu rozpaczy, lecz pozwala o niej mówić bez jednolitego, patetycznego tonu. Bohaterowie nie zawsze potrafią wyrazić potrzebę czułości wprost, dlatego ujawnia się ona w ich zachowaniu, wspomnieniach i w relacjach z ludźmi spotkanymi na marginesie codziennego życia.