Doskonale zwyczajna rzeczywistość socjologia geografia labo metafizyka muzyki

Tworzenie muzyki to nie tylko godziny spędzone w studiu, nad zapisem nutowym czy przed komputerem. Muzyk musi zdecydować o materiale, z którego powstaje utwór, a także o tym, w jaki sposób będzie on rozpowszechniany i prezentowany – za pomocą jakich narzędzi, przez kogo i na jakich zasadach. Świat społeczny okazuje się integralnym elementem tego, co nazywamy dziełem muzycznym.

„Doskonale zwyczajna rzeczywistość” Michała Libery to zbiór esejów analizujących muzykę z perspektywy socjologicznej, antropologicznej i kulturoznawczej. Książka składa się z trzech części – „Socjologia”, „Geografia” i „Metafizyka” – na które przypada dziewięć tekstów w formie hołdów. Autor szuka pojęć potrzebnych do zrozumienia muzyki nie w teoretycznych analizach, lecz bezpośrednio w twórczości bohaterów książki, wśród których są m.in. Cornelius Cardew, Alvin Lucier, John Lomax, Luc Ferrari, Keith Rowe, Luigi Russolo, Toshiya Tsunoda i Ludwig van Beethoven. To właśnie oni okazują się tu teoretykami muzyki.