Don Kichot z la Manczy

„Don Kichot z La Manczy” Miguela de Cervantesa to arcydzieło literatury hiszpańskiej i jedna z najważniejszych powieści w dziejach literatury światowej, prezentowana tu w klasycznym przekładzie Edwarda Boyle’a. Utwór, wydany w dwóch częściach na początku XVII wieku, uważany jest za jeden z fundamentów nowożytnej powieści europejskiej.

Bohaterem jest około pięćdziesięcioletni szlachcic z La Manczy, który po latach lektury romansów rycerskich postanawia sam zostać błędnym rycerzem. Przybiera imię Don Kichot, dosiada wychudłego konia Rosynanta i wyrusza w świat, by bronić słabych i naprawiać krzywdy. Na damę swego serca wybiera wieśniaczkę, którą nazywa Dulcyneą z Toboso, a za giermka bierze prostodusznego chłopa Sancho Pansę, skuszonego obietnicą zostania gubernatorem wyspy.

Wędrówki bohaterów obfitują w komiczne i gorzkie przygody: wiatraki biorą za olbrzymów, karczmy za zamki, a zwykłych podróżnych za zaczarowanych rycerzy. Zwany Rycerzem Smętnego Oblicza Don Kichot zderza swoje ideały z rzeczywistością, a jego relacja z Sancho Pansą staje się jednym z najsłynniejszych literackich duetów.

Powieść jest zarazem parodią romansów rycerskich, satyrą na hiszpańskie społeczeństwo epoki i głęboką refleksją nad granicą między złudzeniem a rzeczywistością oraz wartością marzeń i szlachetnych ideałów.