Dom Sophii

„Dom Sophii” to powieść kanadyjskiego pisarza katolickiego Michaela D. O’Briena, osadzona w okupowanej Warszawie podczas II wojny światowej. Jej głównym bohaterem jest Paweł Tarnowski, samotny właściciel niewielkiej księgarni, który udziela schronienia Dawidowi Schäferowi, młodemu Żydowi zbiegłemu z getta, i ukrywa go na strychu.

Zamknięci w małej przestrzeni, pod stałą groźbą dekonspiracji, dwaj mężczyźni o odmiennych życiorysach i tradycjach prowadzą długie rozmowy o wierze, naturze dobra i zła, cierpieniu, sztuce i sensie życia. Powieść w dużej mierze składa się z tych dialogów oraz z retrospekcji odsłaniających przeszłość Pawła, jego rozczarowania i wewnętrzne zmagania.

O’Brien łączy tło historyczne z refleksją filozoficzną i religijną, opowiadając o przyjaźni, poświęceniu i nadziei w czasie, gdy ratowanie drugiego człowieka groziło śmiercią. Śledzi przemianę duchową obu bohaterów i stawia pytanie o to, jak zachować człowieczeństwo w obliczu przemocy.

Książka jest fabularnie powiązana z inną powieścią autora, „Ojciec Eliasz”, której wydarzenia poprzedza, ale można ją czytać samodzielnie. Pisana jest z perspektywy chrześcijańskiej i adresowana przede wszystkim do czytelników zainteresowanych prozą o tematyce duchowej oraz literaturą wojenną o charakterze refleksyjnym.