Czy istnieje coś, co zwiemy moralnym charakterem i cnotą?

Nietrudno uzasadnić tezę, że współczesna etyka cnót jest obecnie jednym z najważniejszych nurtów w etyce. Przemawia za nią wiele faktów. Po pierwsze, niezliczona ilość publikacji na jej temat. Jedna osoba nie jest w stanie ich przeczytać lub choćby skatalogować. Po drugie, szerokość jej zastosowania ? aplikuje się ją niemal w każdej dziedzinie etyki szczegółowej, począwszy od etyki wychowania, przez m.in. etykę społeczną, polityczną, etykę biznesu, aż po bioetykę. Po trzecie, etycy cnót są obecni we wszystkich współcześnie najważniejszych debatach etycznych. Teoretycy moralności etykę cnót traktują na równi z takimi teoriami etycznymi, jak utylitaryzm i deontologia, od których krytyki prekursorzy etyki cnót rozpoczynali restaurację pojęcia cnoty i ufundowanej na nim koncepcji etyki. Po czwarte, język aretologiczny jest powszechnie obecny w dyskusjach etycznych, został nawet zapożyczony przez inne filozoficzne dyscypliny, m.in. epistemologię, w ramach której sporo mówi się o roli i znaczeniu cnót epistemicznych. Stał się na tyle popularny, że podchwyciły go media masowe, w których na co dzień mówi się o cnotach obywatelskich, gdy podejmowana jest problematyka społeczna i polityczna.