Cienie i mroki

W otaczającym nas świecie czasem pojawiają się przedmioty, artefakty, które otwierają nam drogę do zupełnie innego wymiaru? Podobnie jest ze zbiorem opowiadań Oktawiana Nadgórskiego ? Cienie i mroki. Na samym początku czytelnik ?dostaje wejściówkę? do świata cieni i mroku. Lustro jest opowiadaniem, które wprowadza czytelnika w aurę tajemniczości, nieznanych mocy, czegoś, co próbuje przejąć władzę nad ludźmi, wciągnąć ich do swojego świata. Z każdym kolejnym opowiadaniem autor posuwa się coraz dalej, dokładając czytelnikowi mrocznych opisów, coraz bardziej drastycznych, krwawych, przerażających.
W opowiadaniach przenikają się dwa światy ? ludzki, rzeczywisty, codzienny, i ten duchowy, świat cieni, mroku, potworów, mar i upiorów.
Oktawian Nadgórski pozwala czytelnikowi powoli oswajać się z tym przerażającym mrocznym światem, by w dwóch ostatnich opowiadaniach dać upust całemu tłumionemu wybuchowi drastycznych obrazowych opisów mordu, zwłok i miejsca zbrodni. Główni bohaterowie nie do końca świadomi są tego, w jaki świat wkraczają.
Wiele wątków, wiele historii, a każda z nich, choć inna, utrzymana w tej samej konwencji. Stopniowanie napięcia wzbudza w czytelniku ciekawość, a także pozwala się powoli oswoić z tematem.
To doskonała książka dla tych, którzy pragną zajrzeć do mrocznego świata, przemierzyć bagna, lochy będące labiryntem, pustostany w starych kamienicach, gdzie cienie kryją się za każdym gzymsem, upiory za rogiem, a w każdym innym miejscu pojawiają się potwory? J
ednak czy te potwory i cienie nie bywają czasem odzwierciedleniem mrocznej strony człowieczej duszy? A może właśnie to w człowieku kryje się największym mrok, który znajduje ujście poprzez cienie, towarzyszące nam o każdej porze dnia i nocy?