Braterstwo krwi. Nowa Trylogia. Tom 3

Jest rok 1620. Tatarskie czambuły pustoszą południowe województwa Rzeczypospolitej, palą osady, mordują mieszkańców i uprowadzają ich w jasyr. W odwecie Kozacy zaporoscy atakują tureckie porty nad Morzem Czarnym i niszczą wrogie statki. Na jednej ze zdobytych galer oddział dowodzony przez atamana Jakuba Borodawkę i kniazia Wasyla Kurcewicza odnajduje wśród galerników Jana Onufrego Zagłobę oraz pięćdziesiąt branek wiezionych do sułtańskiego haremu. Jedną z nich jest Łucja Rahozianka, w której zakochuje się młody Kurcewicz.

Losy zakochanych splatają się z wydarzeniami, od których zależy przyszłość całego państwa. Młody sułtan Osman II, ogarnięty pragnieniem odbudowy potęgi imperium, postanawia rozpocząć wielką wojnę. Rzeczpospolita nie może liczyć na wsparcie Zaporoża, ponieważ jego nowy przywódca, ataman Borodawka, pałający nienawiścią do Łucji, Wasyla i wszystkich Lachów, zamierza zbudować własne państwo na gruzach Rzeczypospolitej. Dochodzi do klęski pod Cecorą, w której ginie większa część armii koronnej wraz z hetmanem Stanisławem Żółkiewskim. Na bezbronny kraj spadają najazdy tatarskie, a sułtan wyrusza na czele armii liczącej ponad sto tysięcy żołnierzy.

Przeciwko tej sile stają król Zygmunt III Waza i hetman Karol Chodkiewicz, a wśród obrońców znajdują się także Wołodyjowski, pułkownik Kołakowski i Zagłoba. Akcja prowadzi do obrony Chocimia i kończy się w 1621 roku. Tytuł nawiązuje do wspólnej walki różnych narodów Rzeczypospolitej, Polaków, Litwinów, Rusinów i innych, w obronie wspólnego państwa.

Powieść jest trzecią częścią cyklu Adama Stawickiego pomyślanego jako opowieść poprzedzająca wydarzenia z „Trylogii” Henryka Sienkiewicza. Seria przedstawia wcześniejsze losy znanych z niej postaci na tle historii Rzeczypospolitej początku XVII wieku. Poprzednie tomy, „Mrok Północy” i „Korona carów”, dotyczyły wojny w Inflantach oraz polskiej interwencji w Rosji.