Białe noce

Wczesne opowiadanie Fiodora Dostojewskiego z 1848 roku, opatrzone przez autora podtytułem „powieść sentymentalna ze wspomnień marzyciela”. Narratorem jest bezimienny samotnik z Petersburga, który żyje bardziej w świecie wyobraźni niż wśród ludzi. Pewnego wieczoru, w porze białych nocy, spotyka przypadkiem na nabrzeżu młodą kobietę, Nastieńkę, czekającą na mężczyznę, który obiecał do niej wrócić.

Przez kilka kolejnych wieczorów tych dwoje rozmawia i opowiada sobie swoje historie. Rodzi się między nimi niezwykła bliskość, a marzyciel zakochuje się w nieznajomej, choć wie, że jej serce należy do kogoś innego. Utwór w subtelny sposób pokazuje kruchość uczuć, samotność człowieka w wielkim mieście oraz napięcie między nadzieją a rozczarowaniem, złudzeniem a rzeczywistością. Nowe wydanie w przekładzie Stasi Budzisz.