B jak Bejrut

Akcja powieści rozgrywa się w Bejrucie w czasie libańskiej wojny domowej, a jej centrum stanowi jeden apartamentowiec. Mieszkają w nim cztery kobiety, z których każda kolejno opowiada w pierwszej osobie własną historię. Ich relacje przeplatają się ze sobą i składają na wspólny obraz miasta, w którym wojna wdziera się w codzienność, życie rodzinne i najbardziej prywatne sprawy mieszkańców.

Lilian, chrześcijanka i matka dwojga dzieci, jest żoną muzułmańskiego pisarza, który stracił dłoń. Coraz mocniej pragnie wyemigrować i przygotowuje się do wyjazdu z dziećmi, nawet jeśli miałaby zostawić męża. Warda, rozdzielona przez walki z córką Sarą, popada w głęboką depresję, która zaczęła się po śmierci jej ojca w wybuchu; odkrywa, że opowieść o własnym życiu przestała mieć dla niej sens.

Camilia, najmłodsza z lokatorek, wyjechała do Anglii, a do Bejrutu wraca jako członkini ekipy kręcącej film dokumentalny o swojej dawnej ojczyźnie; w mieście zostaje wciągnięta w wir przemocy i zamieszkuje u Mahy. Maha, druzyjka, której ukochany Ghassan zginął jeszcze przed ich ślubem, pozostaje w budynku przez całą wojnę, choć wokół niej rozpadają się rodzina, sąsiedztwo, miasto i państwo, a ona dostosowuje codzienne zwyczaje do narastającej przemocy.

Powieść porusza tematy porzucenia i osamotnienia kobiet, żałoby, pamięci, emigracji i powrotu do utraconego domu. Krytycznie przedstawia działania milicji niezależnie od ich przynależności, a także pokazuje, jak wojna zaciera granice między przeszłością a teraźniejszością bohaterek.