Architektura metodologiczna nauk o bezpieczeństwie

Książka jest jedną z pierwszych w polskiej literaturze prób całościowego uporządkowania tego, w jaki sposób nauki o bezpieczeństwie badają rzeczywistość zagrożeń. Janusz Gierszewski wychodzi od pytań fundamentalnych: jakie są granice poznania w tej dyscyplinie, jakie funkcje pełnią metody badawcze i jak łączyć perspektywę teoretyczną z praktyką instytucji odpowiedzialnych za bezpieczeństwo.

Monografia łączy refleksję filozoficzną nad nauką z konkretną „inżynierią badań”: od rozróżnienia poziomów teorii, metod, technik i narzędzi, przez autorską klasyfikację metod, aż po modele projektowania badań adekwatnych do złożoności współczesnych zagrożeń – od terroryzmu po bezpieczeństwo cyfrowe i klimatyczne. Szczególne miejsce zajmują problemy interdyscyplinarności i transdyscyplinarności, ukazane nie jako modne hasła, lecz jako konieczność wynikająca z rosnącej złożoności pola bezpieczeństwa.

Publikacja adresowana jest do badaczy, doktorantów i studentów nauk o bezpieczeństwie oraz dyscyplin pokrewnych – politologii i administracji, prawa, socjologii i stosunków międzynarodowych – a także do praktyków projektujących i oceniających polityki bezpieczeństwa. Może służyć jako przewodnik po „kuchni” badań: od formułowania problemu i hipotez, przez dobór metod i strategii badawczych, po krytyczną interpretację wyników i ich praktyczne zastosowanie. To propozycja dla tych, którzy chcą widzieć w naukach o bezpieczeństwie dyscyplinę świadomą własnych założeń i wytwarzającą użyteczną wiedzę.

Nauki o bezpieczeństwie to w Polsce stosunkowo młoda dyscyplina naukowa, wyodrębniona formalnie w 2011 roku; jej dynamiczny rozwój sprawia, że pytania o metodologię i tożsamość badawczą nabierają szczególnego znaczenia.