Ankara 1402

Książka Stanisława Reka opisuje bitwę pod Ankarą stoczoną w 1402 roku między armią sułtana osmańskiego Bajazyda I a wojskami Timura, znanego w Europie jako Tamerlan. Autor przedstawia to starcie na tle sytuacji politycznej i militarnej przełomu XIV i XV wieku.

Pod koniec XIV stulecia państwo Turków Osmańskich szybko rosło w siłę. Osmanowie zajęli bizantyjskie posiadłości w Azji Mniejszej, przeprawili się przez cieśniny czarnomorskie na Bałkany, podporządkowali sobie Bułgarię i pokonali Serbów na Kosowym Polu. W 1396 roku rozbili pod Nikopolis wyprawę krzyżową złożoną w dużej mierze z wojsk węgierskich, co otwierało im drogę w głąb Europy.

Zagrożenie dla chrześcijańskiej Europy zostało jednak niespodziewanie powstrzymane przez potęgę ze Wschodu. Timur, budujący imperium w Azji Centralnej i nawiązujący do tradycji mongolskich podbojów, skierował swoje siły przeciw sułtanowi. Pod Ankarą jego armia okrążyła główne siły tureckie i rozbiła janczarów, a Bajazyd I trafił do niewoli.

Starcie pod Ankarą było jednym z największych zderzeń wielkich państw tamtej epoki. Z jednej strony stało rosnące imperium osmańskie z doborową piechotą janczarów, z drugiej armia władcy, który wcześniej prowadził zwycięskie kampanie w Azji Centralnej, Persji i Indiach oraz złupił Bagdad.

Autor omawia przebieg bitwy oraz jej następstwa. Klęska na kilkadziesiąt lat odsunęła osmańskie zagrożenie od Europy, lecz państwo tureckie po przezwyciężeniu kryzysu odbudowało swoją pozycję. Imperium Timura natomiast wkrótce po jego śmierci zaczęło się rozpadać. Książka zainteresuje czytelników historii wojskowości, dziejów Bliskiego Wschodu i średniowiecznej Europy.