Anatomia osamotnienia

Narratorem powieści jest Kris, chirurg i malarz. W pracy codziennie ratuje ludzkie życie i podejmuje decyzje, od których zależy przyszłość pacjentów, jednak z własnym cierpieniem nie potrafi sobie poradzić. Od rozstania z ukochaną Weroniką minął ponad rok, a wspomnienia wciąż są żywe i pełne żalu, tęsknoty oraz pytań, na które nie zna odpowiedzi. Ból i samotność nie słabną mimo upływu czasu.

Kris wraca myślami do wspólnie spędzonych chwil i opowiada historię ich związku – od pierwszego spotkania aż po nagłe rozstanie, z którym nie może się pogodzić. Jego relacja prowadzi przez świat romansów, zdrad i złudzeń, pokazując, że miłość rzadko okazuje się taka, w jaką chcielibyśmy wierzyć.

Książka jest osobistą opowieścią o pragnieniu bliskości, o wyborach, które ranią, oraz o próbie odnalezienia się po wielkiej stracie. Bohater dochodzi do wniosku, że zamiast zapominać, czasem trzeba po prostu zrozumieć to, co się wydarzyło.