Alkibiades I i inne pisma

Żadne dzieło w historii nie wzbudziło tylu sporów o autentyczność co dialogi Platona (ok. 427 – ok. 347 p.n.e.). Poświadczali ją Arystoteles i inni współcześni filozofowi, a jej strażnikiem była Akademia Platońska, istniejąca do VI wieku, lecz nawet ona nie zdołała ustrzec spuścizny mistrza przed dodatkami. Znany do dziś podział pism według Trazyllosa pochodzi dopiero z I wieku n.e. Spośród ponad czterdziestu przypisywanych Platonowi dialogów za autentyczne uznaje się obecnie dwadzieścia cztery, pozostałe zaś za wątpliwe lub z pewnością nieautentyczne.

Leopold Regner, jeden z najwybitniejszych polskich tłumaczy Platona, zebrał w tym tomie niektóre teksty spoza owego kanonu: dialogi „Alkibiades I”, „Alkibiades II”, „Teages” i „Rywale” oraz pismo „Definicje”, objaśniające podstawowe pojęcia używane w Akademii. Pseudo-Platon „żył długo” – „Alkibiadesa I” mógł napisać w IV wieku p.n.e., a „Definicje” być może dopiero w III wieku n.e. Rozmówcą Sokratesa w obu dialogach tytułowych jest młody ateński polityk Alkibiades.

Dla czytelnika choć trochę obeznanego ze stylem i treścią autentycznych dialogów lektura tych tekstów może stać się intelektualną i niemal detektywistyczną przygodą polegającą na wyszukiwaniu podobieństw i różnic w wątkach, atmosferze i kunszcie literackim. Każde z pism poprzedza przedmowa tłumacza, a całość uzupełniają jego obszerne, szczegółowe przypisy.