Alis Ubbo

„Alis Ubbo” to tom wierszy Agaty Puwalskiej, w którym morze nie jest metaforą, lecz doświadczeniem cielesnym: solą na skórze, uciskiem pod żebrami, światłem przecinającym ciało. W nim zapisują się napięcia między powrotem do domu a wyruszaniem w świat, a podmiot raz znika, raz pozwala obrazom ujawnić się samodzielnie.

Język tych wierszy jest delikatniejszy niż w poprzednich książkach poetki, a uważność służy nie tyle zawłaszczaniu świata, ile dopuszczaniu go do głosu. Obrazy mają własny rytm, a fragmenty opowieści pojawiają się jak znaleziska wyłowione z ciszy.

Dopiero w finale okazuje się, że port, który miał chronić, jest miejscem napięcia i ryzyka – przestrzenią pomiędzy lądem a bezkresem, gdzie ruch nigdy nie ustaje, a bezpieczna zatoka może więzić zamiast dawać schronienie.