Adam

„Adam” to pierwsza powieść Marka Kaczmarzyka, neurobiologa i popularyzatora nauki. Akcja toczy się w mieście położonym pod Czereśniowym Wzgórzem, o którym doktor Bimler zwykł mówić, że wciąż na kogoś czeka – że tęskni za kimś każdy kamień i każda cegła w miejskim murze.

Gdy w mieście pojawia się Adam, okazuje się, że to właśnie na niego wszystko od dawna czekało. Jego pusty, bezkresny świat jest w stanie pomieścić każdą tęsknotę i każde marzenie mieszkańców. Kiedy jednak Adam poznaje Annę, rozumie, że nie potrzebuje niczego poza nią i jej domem.

Dom Anny przesycony jest zapachem pomarańczy – unosi się on w każdym kącie, w cieniu i w ciszy chłodnej sieni, wszechobecny jak wilgoć i chłód panujące w jej ogrodzie. Pomarańcze przynosi jej codziennie doktor Bimler, który choć nie żyje od ponad roku, odwiedza ją częściej niż za życia – jakby po śmierci miał więcej czasu dla bliskich.

Powieść łączy realistyczne tło z elementami niezwykłymi, tworząc nastrojową, poetycką opowieść o tęsknocie, miłości, pamięci i obecności tych, którzy odeszli.

Postacie i miejsca opisane są z dużą wrażliwością na detale – zapachy, światło, ciszę – dzięki czemu miasto pod Czereśniowym Wzgórzem staje się niemal osobnym bohaterem opowieści. Granica między snem a jawą, życiem a śmiercią jest tu płynna, a codzienność przenika się z tym, co niewytłumaczalne.

Autor, przygotowując ostateczną wersję tekstu, dostrzegł w nim również opowieść o przemianie, której sam był świadkiem: o tym, jak świat rodziców przechodzi w świat ich dzieci. Według niego dorośli często postrzegają młode pokolenie jako pogrążone we śnie i martwią się, że marnuje czas, podczas gdy dzieci budują własne światy, dla których świat dorosłych nie jest ani wzorem, ani punktem wyjścia.

Kaczmarzyk zauważa, że dzieci słuchają i uczestniczą w życiu rodziny, choć nie zawsze to widać. Dorośli oczekują od nich wdzięczności i nadziei na spełnienie własnych niespełnionych marzeń, tymczasem młodzi mają własne pragnienia i budują swoje światy nie daleko od świata rodziców, lecz tuż obok niego. Ta refleksja nadaje powieści dodatkowy, uniwersalny wymiar.