18 dni w Niebie

Gabe Poirot opisuje doświadczenie graniczne, do którego miało dojść w chwili ciężkiego zagrożenia jego życia. Gdy lekarze przygotowywali rodzinę na najgorsze, autor – według własnej relacji – znalazł się poza ciałem i został zanurzony w strumieniu światła prowadzącym ku rzeczywistości Nieba. Stan ten miał trwać osiemnaście dni.

Najważniejszym elementem opowieści nie są szczegóły niebiańskiej scenerii, lecz spotkanie z Jezusem. Poirot przedstawia je jako doświadczenie bezwarunkowej miłości, prawdy i duchowej mocy, które całkowicie zmieniło jego rozumienie wiary. Po powrocie uznał, że jego zadaniem jest dzielenie się przesłaniem o zbawieniu oraz o tożsamości wierzących jako dzieci Boga.

Książka koncentruje się na przezwyciężaniu wstydu, poczucia winy, potępienia i strachu. Autor zachęca czytelników do spojrzenia na siebie z perspektywy chrześcijańskiej łaski oraz do życia w przekonaniu o zwycięstwie Chrystusa. Jego świadectwo łączy osobistą narrację z interpretacją biblijną i wezwaniem do pogłębienia relacji z Bogiem.

18 dni w Niebie należy do religijnej literatury świadectwa i przedstawia doświadczenie autora zgodnie z jego wiarą. Nie jest naukowym opracowaniem doświadczeń bliskich śmierci ani medycznym dowodem na życie po śmierci. John Burke, autor książki Zobaczyć niebo i badacz relacji o doświadczeniach bliskich śmierci, opisuje przypadek Poirota jako szczególnie zgodny z jego rozumieniem przekazu biblijnego.

Publikacja jest skierowana do chrześcijańskich czytelników poszukujących duchowego umocnienia, refleksji nad wiecznością i opowieści o przemianie po doświadczeniu granicznym.

Autor traktuje opisane wydarzenia jako podstawę osobistej misji i zaproszenie do życia opartego na wierze, nadziei oraz zaufaniu chrześcijańskiemu przesłaniu.